‘De spinazie van Tony en Mo’s boontjes’

Ut Rooie Bietje, Tilburg

Wanneer je arriveert bij Ut Rooie Bietje trekken fel gekleurde lijsten tegen de schutting meteen de aandacht. Als je er doorheen kijkt zie je de biologische tuinderij.

Koen van der Schoof, bedrijfsleider van Ut rooie bietje: “Ik heb ze net opgehangen. Ze zijn bedoeld om de aandacht te vestigen op openheid en contact. Vroeger zaten er grote houten wallen om het bedrijf heen van wel 2,5 meter hoog en 2 meter dik. Ut rooie bietje was daardoor echt geïsoleerd van de buitenwereld. Toen de tuinderij werd overgenomen door Stichting Maatschappelijke Opvang Traverse hebben we die wallen meteen weggehaald, samen met een hoop struikgewas en dichte begroeiing. Zo proberen we een toegankelijke sfeer te creëren. Iedereen moet hier vooral komen kijken!”

Beleving
En of er veel te zien valt: op het bedrijf vind je onder meer een uitgebreide kruidentuin en er worden allerlei bloemsoorten en groentes geteeld. Koen: “We zijn nu bezig met een soort bloemen abonnement waarmee mensen een paar keer per jaar zelf een bos bloemen mogen plukken. We merken dat de beleving van het zelf-doen heel erg gewaardeerd wordt.” Verderop het land staan ook nog bijenkasten en in een grote ren scharrelen een paar tevreden kippen. “Er zijn mensen die speciaal hier hun eieren komen halen omdat ze het zo leuk vinden dat ze de kippen hier rond zien lopen. Dat voelt toch anders dan eieren uit de supermarkt,” vertelt Koen.

Zelfontplooiing
Op het erf staan ook een paar tunnelkassen. Hierin zijn de dak en thuislozen die werkzaam zijn bij Ut rooie bietje ijverig bezig met hun gewas. “Het is fantastisch om te zien hoe mensen zich in de loop van de tijd ontwikkelen. Vanaf het moment dat ze hier binnenkomen zie je ze groeien. We hebben bijvoorbeeld een cliënt die elke ochtend eerst met een kop koffie in zijn hand bij zijn spinazie gaat kijken. Het is helemaal zijn project geworden. Daar hebben we nu ook een naambordje bij gezet ‘Spinach by Tony’  en een andere cliënt heeft net bootjes gezaaid: ‘Mo’s boontjes’. Maar de tuinderij houden ze zich niet alleen bezig met de gewassen. “We hebben ook een cliënt die kunstwerkjes maakt van afval hout. Laatst heeft hij op een markt een paar van zijn creaties verkocht. Hij was er helemaal trots. Dat is waar ik het voor doe,” vertelt Koen opgetogen.

Groen kenniscentrum
Binnenkort komt er nog een tweede locatie bij. Daar wordt nu hard aan gewerkt. Koen: “We zijn samen aan het nadenken hoe we een zo duurzaam mogelijk gebouw neer kunnen zetten. We kunnen nu bij het ontwerpen al rekening houden met hemelwateropvang, windenergie en zonnecollectoren.” Koen heeft grootse plannen: “Uiteindelijk moet het een soort belevingsplek worden: een groen kenniscentrum. Zodat we met scholen uit de buurt projecten kunnen starten, waarbij kinderen weer leren waar het eten vandaan komt. Ik geef nu ook al rondleidingen waarbij ik mensen vertel over allerlei (on)kruid dat ze gewoon kunnen eten. Als ik ze dan laat proeven, zijn ze helemaal onder de indruk. Die basis lijken we vergeten te zijn. En daarom blijf ik ons verhaal steeds opnieuw vertellen, zodat mensen er over na gaan denken en weer kritisch worden op wat ze eten en hoe het gemaakt wordt. Dan kom vanzelf het verantwoordelijkheidsgevoel en het besef dat we moeten leven naar de basisvoorwaarden van de natuur.”